Plantsoen Leiden

Het Plantsoen is het Leidse stadspark bij uitstek. De ligging aan de Zoeterwoudse Singel maakt het tot een park om heerlijk te wandelen en te genieten van al het historisch schoon dat Leiden te bieden heeft. De ligging aan het water zorgt er ook voor dat de grasveldjes bij mooi weer bevolkt worden door studenten en andere zonaanbidders. Het Plantsoen staat niet alleen voor het park maar ook voor de mooie en dure aangrenzende woningen welke in de laatste kwart eeuw van de 19e eeuw werden gebouwd. In het Plantsoen bevindt zich ook een vogelkooi met mooie uitheemse vogels.

Het Plantsoen in Leiden kent een lange historie. Deze gaat terug tot in 1836 waarin tussen de Hogewoers- en Koepoort het park werd aangelegd. Tegenwoordig vind je daar de Korevaarstraat en dat is niet de enige verandering die er plaats heeft gevonden. Het park heeft inmiddels een monumentale status verworven en dat is maar goed ook, want veel van de bouwwerken die het park kende zijn inmiddels verdwenen. Een van de laatst overgebleven monumentale bouwwerken is de volière. Nu het park op de gemeentelijke monumentenlijst staan is het behoud hiervan gegarandeerd en zal het park de monumentale uitstraling in ieder geval gedeeltelijk behouden. Het park kenmerkt zich verder door de hoogteverschillen. De paden en weggetjes leiden je langs verschillende mooie uitzichten op zowel stad, land en het water.

Het park bood tot laat in de 19e eeuw een prachtig uitzicht over het omringende platteland. Dit was waar stadsarchitect van der Paauw het allemaal voor bedacht had. De bebouwing van het park is er tussen 1880 en 1887 gekomen, toen het park dus al zo’n 50 jaar bestond. De aanleg van het park heeft twee jaar geduurd en zoals inmiddels duidelijk is heeft het sindsdien nog vele veranderingen ondergaan. In het begin van de 20ste eeuw is de stad behoorlijk uitgebreid en verdween het langgerekte uitzicht. Het park groeide daarnaast vol met bomen, iets wat in de jaren daarna kunstmatig is aangepast om de heesters en het gazon van meer zonlicht en frisse lucht te voorzien.

Tijdens het dempen van het Levendaal in de jaren 30 werd het park in tweeën gespleten. Nog altijd vallen de verschillen in bomen te zien tussen de beide delen die sindsdien zijn ontstaan. De bomen in het Plantsoen kwamen er tijdens de Hongerwinter relatief goed vanaf waardoor ongeveer 1 op de 5 bomen nog dateren van voor 1944. Acht procent is zelfs nog ouder en dateert van voor de jaren ’30.

Na de oorlog heeft het park zich steeds meer ontwikkeld als recreatiepark, net als de andere parken in Leiden. Het accent kwam meer te liggen op de recreatiemogelijkheden in plaats van op de landschappelijke vormgeving. Met name het asfalteren van de paden heeft de historische uitstraling flink aangetast. In 1997 heeft de Gemeente Leiden het park weer aangewezen als Plantsoen nadat vanaf de jaren ’80 de belangstelling van tuinarchitectuurgeschiedenis langzaam weer is toegenomen. Het laatste beetje historie lijkt daarmee voorlopig gered en vrij toegankelijk voor iedereen.

Beoordelingen


Name
Email
Review Title
Rating
Review Content
Beoordelingen

Settings tab